Seni görünce yürüyüşüm değişiyor

Bir tuhaf oluyor elim ayağım

Boyunbağımı düzeltiyorum şaşkınlıktan

Ceketimi bir ilikleyip bir açıyorum

Seninle karşılaşınca ansızın

Bir ışık alıyor gözlerimi

Doyasıya bakamıyorum sana

Bir sis içinden geçip gidiyorsun,

Ayak seslerin kaybolunca uzakta

Benim dünyamda başlıyor yürüyüşün

İçimde kunduralarının sesi

Sonsuz bir yoldayız ikimiz de

Sen varsın her halimde

Adım atışımda sen

Bakışımda sen

Senin gibi konuşuyorum belki

Aynaya baksam sen güleceksin

(Nahit Ulvi Akgün)