Kapıları çalan benim

Kapıları birer birer.

Gözünüze görünemem

Göze görünmez ölüler

Hiroşima’da öleli,

Oluyor bir on yıl kadar

Yedi yaşında bir kızım

Büyümez ölü çocuklar

Saçlarım tutuştu önce

Gözlerim yandı kavruldu.

Bir avuç kül oluverdim

Külüm hayavaya savruldu.

Benim sizden kendim için

Hiçbir şey istediğim yok

Şeker bile yiyemez ki

Kâğıt gibi yanan çocuk

Çalıyorum kapınızı

Teyze, amca, bir imza ver

Çocuklar öldürülmesin

Şeker de yiyebilsinler...

Nazım Hikmet Ran (1956)

6 Ağustos 1945 Hiroşima’ya atılan Uranyum bombası

9 Ağustos 1945 Nagazaki'ye atılan Plütonyum bombası

Ölen onca masum canın anısına saygıyla…